Wewnętrzny demon...REALNY demon.

Witam ludzką rasę.
Strąconą.
Nie chcianą przez boga.
Potępione dusze, które nigdy nie ujrzą światła...
A spłoną w piekle.

https://www.youtube.com/watch?v=83J-u2U5Mdc

Zastanawialiście się kiedyś jak to jest mieć wewnętrznego demona?

Nie, nie chodzi mi o jakieś uczucie lub nawyk który nie daje wam spokoju i go tak nazywacie.
Tu chodzi mi o prawdziwego demona.
Posiadam takowego. A może raczej on posiada mnie...?
Jeśli myślicie, że to moje małe piekielne zwierzątko które mi pomaga i się z nim bawię to grubo się mylicie.
A wszystko zaczęło się 1.11.2014 roku. Miałam wtedy niecałe 14 lat. Rok temu.
Byłam na imprezie z okazji halloween u znajomych mojej mamy. Dużo dzieci które miały swój własny pokój, zaś młodzież (od 13 do 19) siedziała albo przy stole albu w tym naszym drugim pokoju.Wszyscy byli ode mnie starsi. Dorian, Breezer (syn tych znajomych), Kostek, Wojtek, Angelina, Mery i ja. Było nas razem wszystkich siedmiu. Nie doszukujcie się nonsensów, to wszystko było popieprzone.

Dorian miał wtedy 19 lat. Utrzymuje z nim kontakt do dzisiaj. Dobry przyjaciel.
Jego kumpel "Breezer" mający 17 lat, wpadł na pomysł wywoływania demonów.
Powiedział, że ma nawet książkę i rzeczy. Wszystkich przeszedł mały dreszcz ale postanowiliśmy to zrobić na dole w piwnicy pod pretekstem bawienia się w chowanego. O dziwo, rodzice nas wszystkich się zgodzili. Zeszliśmy tam o 23 a impreza na górze trwała w najlepsze.
Ale im dalej wchodziliśmy tym muzyka i cały ten hałas stawały się coraz cichsze i cichsze...
Znaleźliśmy puste stare pomieszczenie. Zero światła. Tylko blask latarek rozświetlał nam pomieszczenie. Zapaliliśmy świece i inne rzeczy potrzebne do seansu spirytystycznego. Opisywać nie będę. Dla waszego dobra. Na początku sprzeczaliśmy się o to, czy nie lepiej wywołać dla bezpieczeństwa ducha, ale Breezer jak zwykle postawił na swoim. Cały czas sobie coś żartował. Usiedliśmy w kole. Nagle Breezer zrobił wielkie oczy. Powiedział, ze w seansie mogą uczestniczyć maksymalnie sześć osób. Olaliśmy to. I to był pierwszy błąd.
W środku namazaliśmy jakąś farbą albo co, pentagram i położyliśmy na to tablicę Ouija. Ustaliliśmy po kolei plan i zaczęliśmy. Mery i Kostek byli nieźle zesrani. Wojtek i Breezer byli za to strasznie podekscytowani. Zaś Angelina, siedząca obok mnie, miała poważną i kamienną twarz. Breezer rozłożył księgę przed sobą. Był naszym takim jakby kapłanem. Nakazał złapać się za ręce. W tym momencie świeczki lekko jakby przygasły, a on spoważniał. Już nie miał tej roześmianej twarzy. Widać było, że wszystko bierze na poważnie.
-To się dobrze nie skończy...-szepnęła Angelina i spuściła głowę. Lekko się wystraszyłam. Breezer nakazał też zamknąć oczy na pewien czas. Po chwili zaczął coś mówić w innym języku. Brzmiało to dość dziwnie. Mówił cicho, powoli i wyraźnie. Temperatura w całym pomieszczeniu nagle spadła. Zaczęłam odczuwać lęk. Chciałam uciec ale już nie mogłam. Więc siedziałam tam dalej. Drugi błąd. Po chwili skończył tą "litanię". Wiedzieliśmy, że teraz mamy otworzyć oczy. Widziałam strach na twarzy wszystkich oprócz Angeliny i Breezera. Milczeliśmy.
-Szatanie...-przemówił nasz kapłan.-Ześlij nam demona. Daj nam jakiś znak.-powtarzał tak kilka razy. Wszyscy już mieliśmy nadzieję, że to koniec i że nic się nie stanie.
A jednak się stało.
Nagle wskaźnik zaczął lekko drgać.
Breezer zapytał czy pochodzi z piekła. Zero odpowiedzi. Powtórzył pytanie. Wtedy wskaźnik zaczął pokazywać na poszczególne litery. Wojtek wszystko miał notować. Strasznie drżała mu ręka ale dawał radę. Breezer pytał by nie stracić kontaktu a Wojtek pisał. Z coraz większym strachem. Wtedy coś śmignęło za nami. Wojtek upuścił notes i z krzykiem rzucił się w stronę drzwi. Mery zaczęła krzyczeć. Coś zamknęło nagle drzwi, a płomienie świeczek zaczęły wariować. Breezer zaczał coś charkać nie swoim głosem jakby się dusił i nie w naszym języku. Byłam przerażona. Wszystko działo się tak szybko. Prawdziwa masakra. Aż straciłam przytomność...

Obudziłam się w szpitalu. Miałam podrapane ręce, nogi... Nie chciałam z nikim rozmawiać. Rodzice pytali, błagali ale ja nie potrafiłam nic powiedzieć. Czułam w sobie coś. Wróciłam do domu. Rodzice nie pytali o tamtą noc. Siedziałam zamknięta w pokoju, w sobie. Czułam się źle. Jakby mnie coś od środka rozrywało. Po nocach śniły mi się koszmary. Widziałam cień w moim pokoju... Słyszałam szepty. Bałam się samej siebie. Nie chodziłam do szkoły... Aż pewnej nocy przyszła do mnie potajemnie Angelina. Miała 16 lat a już potrafiła uciekać z domu. Opowiedziała mi wszystko co się wtedy później działo.
Nie chcę o tym tu opowiadać. W każdym razie wręczyła mi notes... I naszyjnik. Powiedziała tylko "teraz jesteś wśród nas" i poszła bez słowa. Bałam się jak cholera. Nie wiedziała o co chodzi. Gdy poszła, ja podeszłam do notesu. Nie pamiętam dokładnie co tam pisało ale coś w stylu: "Piekło. Jest nas więcej niż myślisz. Potrzebuję duszy. Już sobie wybrałem. Gaueko." Wtedy moje okno samo się zamknęło ze strasznym hukiem. Miałam pietra. Podarłam tą kartkę i wyrzuciłam przez okno a ona niesiona wiatrem, zniknęła w ciemnościach lasu. Zobaczyłam naszyjnik. Kiedyś wam pokażę. Był jedyny w swoim rodzaju. Szukałam go później w internecie, ale nigdzie nie znalazłam. Tej nocy, coś we mnie pękło. Coś czego nie mogę przywrócić...
Od tego czasu stałam się... Okropna. Zaczęłam się bić, pyskowałam, krzyczałam, niszczyłam. Wszyscy mówią, że nie jestem tą osoba co kiedyś... Coś mnie zmieniło. On. Zwany Gaueko. Potężny demon, nie daje mi spokoju po dziś dzień. Przez jedną pierdoloną noc. To była jego noc. Wieczny łowca. Chodzi za mną. Czuję to. W nocy czasem na niego patrzę. Przypomina raczej czarną masę, a jednak wiem kiedy się uśmiecha szyderczo a kiedy płonie nienawiścią.
To na tyle jeśli chodzi o początek. W następnym poście przybliżę wam postawę samego Gaueko.
Pewnie mu się to nie spodoba.

Już mu się nie podoba...